Wanthanee's profile::..。o○ ขอพื้นที่เล็ก ๆ ...PhotosBlogLists Tools Help

Blog


    18 December

    แค่นี้ก็ดีเหลือเกิน

    วันที่โลกมีแต่ความว่างเปล่า วันที่ใจเธอเปลี่ยวเหงา ..

    วันที่ฟ้ากลายเป็นฟ้าสีเทา วันนั้นเธอจะได้รู้ ..

    มีคนห่วงอยู่เสมอ ยังคงรักเธอเรื่อยมา เป็นคนที่เธอไม่เคยมองเห็น ..

    แม้ไม่เคยเป็นที่รักของเธอ เธอก็ยังเป็นที่รัก ..

    วันนี้แม้เป็นได้เพียง คนรู้จัก ..

    ยังเฝ้าคอยห่วงใย ..

    ให้ฉันได้อยู่ตรงนั้น ในวันที่เธอทุกข์ใจ ..

    ในวันที่เธอหวั่นไหวสับสน ..

    มันอาจไม่มีเวทมนตร์ ช่วยเสกให้เธอหายดี ..

    เพียงแต่ ชั้นมี ..ใจดวงนี้ ที่ให้ไป

    อาจไม่ใช่คนที่ฝัน แต่จะเคียงข้างเธอเรื่อยไป จนกว่า ..

    ใจเธอที่อ่อนล้ามันจะหายดี  ....

     

    มันไม่สำคัญว่าเธอจะรักใคร มันสำคัญที่ใจฉัน ..

    ความหวังดี และคำว่าเพื่อนกัน มันสำคัญกว่าสิ่งใด ..

    ยังคงห่วงใยเสมอ ..

    ยังคงรักเธอเรื่อยมา ..

    วันใดที่ใจอ่อนล้า บอกฉัน ..

    มันอาจไม่มีเวทมนตร์ ช่วยเสกให้เธอหายดี ..

    เพียงแต่ ชั้นมี ..ใจดวงนี้ ที่ให้ไป

    อาจไม่ใช่คนที่ฝัน แต่จะเคียงข้างเธอเรื่อยไป จนกว่า ..

    ใจเธอที่อ่อนล้ามันจะหายดี  ....

    เป็นได้เพียงแค่นี้ก็ดีเหลือเกิน

     

    แค่นี้แหระ ที่อยากจะบอก

    17 October

    ชีวิตที่ผ่านพ้นไป>>>>ปี4 เทอม1

     

     

    อีกแค่เทอมเดียวก็จะสิ้นสภาพนักศึกษาชั้นปีที่4ซะแระ

    (ถ้าสอบหัวข้อโปรเจคผ่าน คงจะได้อารมณ์เพิ่มขึ้นอีกนิดนึง )

    คิดไปคิดมาก็เร็วดีเหมือนกันเนอะ เหมือนเพิ่งจบม.6มาแมบ ๆ

    อะไรเหนี่ย จะต้องออกไปทำงาน ใช้ชีวิตแบบมนุษย์เงินเดือนแล้วนะหรอ โอว ไมมันเร็วอย่างนี้ ..

    เรียนต่อ รึว่า  หางานทำ ... นั่นนะซิ เอาไงดีอ่ะวัน

     เอ่ รึว่าจะกลับไปช่วยป๊าขายของที่บ้าน ---->> 55+ หัวเราะไป

     

     

    เมื่อวันก่อน ดูโฆษณาไทยประกันชีวิต ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ

    ดู3รอบร้อง3รอบ เหมือนเว่อเลย ร้องได้ไง

    คิดว่าหลายคนคงเป็นเหมืนอกัน....

    ก็มันโดนซะขนาดนั้น หัวอกลูกสาวคนเดียวที่พ่อเลี้ยงมากกว่าแม่เลี้ยงอย่างเรา เลยโดนไปเต็ม ๆ

    จำกันไว้นะลูก ๆ ทั้งหลาย ไม่มีใครรักเราอย่างจริงใจ และให้อภัยเราเสมอไม่ว่าจะทำผิดอะไร

    ก็คงจะมีแต่พ่อ-แม่เหนี่ยแระ  พูดถึงเรื่องนี้ก็คิดถึงบ้านขึ้นมาตะหงิด ๆ 

    ไม่ได้กลับบ้านตั้งแต่สอบมิดเทอมเส็ด ป๊ากับม๊าจะลืมหน้าลูกสาวไปยังไม่รุ

     

     

    ช่วงสอบที่เพิ่งผ่านพ้นไป เป็นครั้งที่เตรียมตัวน้อยสุดเลยก็ว่าได้ เริ่มอ่าน 5 วันก่อนสอบ

    ช่วงนั้นเครียดมาก ทั้งงานกลุ่ม งานเดี่ยว โปรเจค อะไรมันจะมากองช่วงนี้พร้อมกัน

    ที่เคยแต่ได้ยินรุ่นพี่บ่น ๆ เมื่อปีก่อน  ว่าปี4งานเยอะ อ๋อ มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

    เรื่องนอนที่ปกติต้อง 7 ชั่วโมง มิงั้นจะงี่เง่าทั้งวัน ก็เหลือ4ชม. ติดกันเกือบอาทิด

    ดีนะที่ได้แบรนด์ แบนเนอร์ วิตามินซี อี ช่วยไว้ กระหน่ำกินแหลก แต่ละอย่างก็เม็ดเท่าบักฟาย

    ผลที่ตามมาก็คือ ไม่เป็นโรคเลย แต่น้ำหนักตัวอ่ะจิ ขึ้นได้ไง ทั้งที่นอนไม่พอ

    สำหรับใครไม่รู้นะ แต่วันกินไอพวกนี้แล้วบวมเลย หลังสอบเลยกะจะหยุดแระ

    ใครที่มีปัญหาน้ำหนักขึ้นยาก ลองกินอาหารเสริมพวกนี้ดู วันว่าช่วยได้เลยนะ

    สัปดาห์สอบ 2 อาทิดเต็ม ๆ กับ5วิชาที่ต้องสอบ เลยทำให้วันเป็นเพื่อนกับคุณ วิศาล ดิลกวณิช

    (รู้จักป่าว ?) ไปเลย เพราะอะไรนะหรอ ก็ก่อนนอน ก็จะดูรายการข่าวเช้านี้

    ช่อง3 ตอนตี4 ที่เค้าจัด จบรายการก็นอน

    ตื่นอีกทีก็เจอเค้าจัด เที่ยงวันทันเหตุการณ์ ตอน11.30  

     

     

    พูดถึงเรื่องนอนดึก  ช่วงสอบเหนี่ย เปิดทีวีเป็นเพื่อนตลอดเลย ก็มันเหงาอ่ะ  แต่เปิดแบบปิดเสียงอ่ะนะ เวลาอยากดูก็ค่อยเพิ่มเสียงเอา  ด้วยเหตุนี้ เลยติดละครหลายเรื่องเลย ตั้งแต่

    เหยื่อมาร” (เวลาบอกใครว่าดูเรื่องนี้ ทำไมต้องโดนประณามด้วย ไม่เข้าใจ คุยกะครายไม่ได้เลย -*-)

    รอยอดีตแห่งรัก” (บี้ อย่าแข็งได้มั๊ย แอตติ้งอ่ะ)

    ตี๋ตระกูลซ่งเป็นหลัก แม่ไม่ปลื้มก็ดูบ้าง ฮาดี กลายเป็นประโยคติดปากกันซะงั้น 55+

    แล้วก็แว๊บไปดูข่าววันใหม่ตอนตี1 เลย จบก็ต่อด้วยละครจีน-ไต้หวัน ดรุณี

    ละครช่วงตี2 อย่าเผลอดูเชียว เพราะมันติดได้ง่ายดาย  ดูแบบขำ ๆ เป็นเรื่องเกี่ยวกับลูกศิษย์ที่ไปแอบรักอาจารย์  แนวF4 จิง  ๆ ก็ดูคั่นเวลารอ ไทเก็กจางซันฟง” 

    เรื่องนี้ Recommended !! สนุกจิง ๆ นะ ชอบ  ๆ ๆ ยังคิดอยากหาซื้อแบบเป็นชุดมาดูเลย ^^

    ใครสนใจเรื่องไหนก็เปิดดูได้เลยตามที่ระบุไว้ แต่สำหรับท่านที่หอมีช่อง3 เท่านั้นนะ เอินไม่เกี่ยว (หอดันรับช่อง3ไม่ได้ กำเจง ๆ )

     

    สุดท้ายนี้ กลุ่มใครยังมีปัญหาเรื่องโปรเจค ก็ขอให้เจอทางออกเร็ว ๆ นะ

    เพราะเรายังต้องเตรียมรับอุปสรรคอีกหลายเรื่องเมื่อเริ่มทำจริง  (รวมทั้งกลุ่มกรูด้วย -*-)

     

    สู้เพื่ออนาคตที่ดีกว่า

     

    ขอให้พระจอมฯ โปรดประทานกำลังกาย-กำลังใจให้กับหนู และเพื่อน ๆ ทุกคนที่จะจบปี4ปีนี้ ผ่านพ้นอุปสรรคต่าง ๆ ไปด้วยนะคะ

     

    บัยบายย^^

      

     

    10 September

    ~ ที่มุมนี้ ~

     

     

    บางที การยืนมองอยู่ตรงนี้

    อาจจะทำให้เรามีความสุขกว่าการได้ครอบครองก็ได้เนอะ ...

     

    " จะเป็นคนเดียวที่ไม่บอกรักเธอ ไม่หวังให้เธอต้องมาบอกรักกัน

    แค่คนหนึ่งคนที่อยากเจอเธอทุกวัน ไม่อยากผูกพันไปกว่านี้

    ได้แต่ห่วงใยเพียงแต่เธอข้างเดียว ไม่ขอยุ่งเกี่ยวเกินกว่าความหวังดี

    เพียงแอบรักคนเดียวก็พอ เพราะว่าฉันขอเพียงเท่านี้ .... ก็สุขใจ ^^

    ***

    ฉันไม่หวังสิ่งใด ๆ ไม่คิดอย่างใคร ๆ ไม่ขอให้เธอมองมา

    รักฉันพูดด้วยเวลา จะนานจะช้า ฉันยังเป็นอย่างเดิม

    ***

    เพียงแอบรัก ไม่ขอจับจอง

    เพียงแค่ขอมองเธออย่างนี้ ก็สุขใจ "

     

     

    17 July

    ♬ « Never » ♬

     

     

     

     
     
     
     

    รอบอาทิดที่ผ่านมา

    เกิดอะไรขึ้นกับวันเยอะแยะเลย

    มีทั้งดีและไม่ดี

    แต่ดูเหมือนเรื่องไม่ดี

    มันยังวนเวียนอยู่ในใจมากกว่านะ

    โรคภัยก็เบียดเบียนไม่ได้หยุด

    ทั้งเหงือกอักเสบ เริม(ผลจากการนอนดึก และพักผ่อนไม่พอ)

    ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เป็นผลจากบอลโรค

    เอ้ย บอลโลกอ่ะ ทำวันติดนิสัยไม่ตี4ไม่นอน

    มันแย้จิง ๆ จบ ๆ ไปซักทีก็ดี

    โทดเค้าไปนั่น .. 55+

    นี้ก็ใกล้จะมิดเทอมแล้ว

    เทอมนี้รู้สึกเหมือนยังเรียนไปได้ไม่เท่าไหร่

    คงได้สอบนอกตารางซักตัว-สองตัวแน่เลย

    สัมมนาของวัน วันที่23เดือนหน้านะ เป็นกำลังใจให้ด้วยนะค่ะ^^

     

    ช่วงนี้น้ำหนักขึ้นแล้ว ก็เพราะเค้กที่เดอะมอลล์อ่ะ

    Secret Recipe’café 

    ราคาไฮโซ แต่คอนเฟิร์ม ของเค้าดีจิง ๆ

    choc mud cake กะ แมคคาเดเมียไวท์ช็อคเนี่ย สุดยอด

    ก็เป็นซะอย่างงี้ไง -*-

     

     . . . . . . .

     

    มีคนว่าวันว่า.. เห็นหน้าแล้วอยากกินซาลาเปาเซเว่น  

    บอกหน่อย จิงป่ะ

    ไม่จิงเนอะ

    แล้วยังคนนินทาวันว่าพรีเซ้นตัวเอง

    ใส่รูปอะไรเยอะแยะเกะกะไปหมด

    ก็มันบล็อคของชั้นอ่ะ มีอะไรม่ะ เชอะ

    อิอิ

     

    ไม่ใช่หรอก จิง ๆ คือวันเล่าเรื่องเป็นภาษาไม่เก่ง

    เลยเล่าเรื่องผ่านภาพไง

    เข้าใจป่าว ?? 

     

     

    อาจจะเจอหน้าเธอ อาจจะได้คุยกัน
    แต่ละวันผ่านไปดูเหมือนเธอมีใจ
    แต่ไม่รู้ทำไม ว่าลึกๆ ข้างใจ
    มันปวดร้าวและรู้สึกได้กับความเฉยชา

    * ที่เธอมีให้กัน ให้กับฉันมานาน
    สิ่งที่เหมือนจะหวานแต่กลายเป็นภาพลวง
    เธอไม่คิดจริงจัง เหมือนที่ฉันจริงใจ
    ยิ่งนานเท่าไหร่ในใจยิ่งรับรู้ความจริง

    ** ว่าฉันไม่เคยได้อยู่ในชีวิตของเธอ
    เป็นอยู่เสมอก็แค่คนที่ไม่เคยมีตัวตน
    ในความฝันของเธอ แค่ผ่านมา และผ่านไป...
    ก็ได้แต่ช้ำเมื่อรู้ว่าสิ่งที่ฉันหวังมานาน
    มันเป็นแค่จินตนาการของคนโง่งมงาย
    เจ็บแทบตาย...

    แต่ทั้งใจก็ยังรักเธอ

    ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

     

    เพลงนี้ฟังไปเกือบจะร้อยรอบแล้ว

    เนื้อหาก็ไม่ได้โดนอะไรหรอก แต่ทำนองมันเพราะดี

    ลองฟังดูนะ เผื่อจะชอบกัน

    http://music.kapook.com/newmusicstation/play.php?id=6500

    ช่วงนี้เพลงแอบรักกะลังฟีเวอร์ ส่วนตัวนะ

    ไม่ใช่อะไรหรอก เป็นเพื่อนหนิงไง อิอิ 

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    23 June

    ⊹⊱⋛⋋ ซักวัน Ⓦⓐⓝจะดีพอ ⋌⋚⊰⊹

     

     

    ไปดูงานการประปาครั้งนี้ ..

    55+ ไม่ได้อะไรเลย นอกจากถ่ายรูป ถ่ายรูป และก็ถ่ายรูป

    วิชาการแทบเป็นศูนย์

    ก้อหนิงอ่ะ ... ชวนแชะตลอด กลายเป็นเดินรั้งท้ายขบวนเพื่อนตั้งแต่ต้นเส้นทาง

    แล้วรายงานการดูงาน จะเอาอะไรเขียนส่งฟ่ะเนี่ย กำแล้ว--!

     

    ช่วงนี้ ชีวิตมั่ว ๆ ไงไม่รู้ สุขภาพไม่ค่อยดีเอาซะเลย อาจเป็นผลจากการนอนเช้า-ตื่นเที่ยงติด ๆ กันหลายวัน สิวขึ้นยังกะตอนเมนมา ฮือ ๆ "สิวบอลโลก "..

    เมื่อวานโดนทักอีก ว่าตายังกะหมีแพนด้าแระ

    คงต้องเอาใจใส่ตัวเองเยอะขึ้นแล้ว มิงั้นแย่แน่

     

    สัมมนาก็ยังไปไม่ถึงไหน

    โปรเจคก็ต้องเปลี่ยนเรื่องอีก มาทำปุ๋ยหมักซะ 55+ สนุกปนเหม็นแหง ๆ

     

    วันก่อน ได้รู้อะไรที่ไม่เคยรู้

    รู้แล้วเป็นไงอ่ะเหรอ

    เสียดายความเสียใจที่เคยเสียไปจิงๆ

    มันแย้..มักมาก ไม่เข้าใจเลย ใจคนเราเนอะ ยั่งไม่ถึง แต่ดีแล้ว เพราะ สิ่งใดเกิดขึ้น สิ่งนั้นดีเสมอ

     

    เมื่อวานพี่ที่ไม่ได้เจอกันนานมาก ตั้งแต่วันยังตั้งไข่มั้ง พาไปกินข้าว คุยเรื่องงานการ

    กลับมาคิดย้อนถึงตัวเองแล้ว

    โอ.. วันคงไปไม่ถึงระดับนั้นแน่ ๆ

    แล้วอนาคตเราจะเป็นยังไงหว่า เหอ ๆ

    แค่คงได้แค่Cityอ่ะเนอะ -*-

     

    เมื่อคืนนอนก็ฝันอะไรไม่รู้ ประมาณว่าโดนตำรวจจับเรื่องซ้อน3 เพ้อเจ้อซะเยอะนะเนี่ย

     

     

     *blogนี้ ดูทื่อ ๆ ไปหน่อย เพราะไม่ค่อยมีเวลาอัพเลย อย่าน้อยใจไปนะ ^^

     

     

    13 June

    11/6/49สวนลุมไนท์บาซาร์&สะพานพุทธ

     

    ~~~ก่อนอ่านblogนี้ ขอบอก..~~~

    For General : วันไม่ได้เป็นดี้นะค่ะ เป็นผู้หญิงเนี่ยแระ คอนเฟิร์ม..

    For friend : กรูไม่ได้เป็นดี้นะเฟ้ย ยังชอบผู้ชายอยู่ ยิ่งโสด ๆ อยุ่ด้วย 55+

    TA and section : ไม่ต้องไปปล่อยข่าว สร้างกระแสเลยนะ เด็วกรูจะโดนเขม่นเอา ไม่อยากซวยเน้อ พวกเมิงก็รู้ๆกันอยู่ she@moodรอบที่แล้วยิ่งส่อ ๆ อยู่ด้วย กรูก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมถ่ายรูปกับปอทีไร มันส่อทุกที แล้วไมต้องเป็นที่กรูคนเดียวด้วยฟ่ะเนี่ย -*- งง

     

    ~~~~~~~~~~~~~~~~~~


    55 กลับมาอีกครั้งกับการเดินยามราตรี คราวนี้มีเพื่อนร่วมtripกันอยู่2หัว คือ วันกะปอ

    ปอ ทำไมเมิงต้องไปกับกรู2คนด้วยเนี่ย ยิ่งโดนมองอยู่ว่าเหมือนคู่ผัวตัวเมียกัน แต่เอาเหอะ
    เพื่อนคนอื่นก็กลับบ้านกันไปซะหมด เหลือม เมิงกะกรู เนี่ยแระเนอะ ไปก็ไป

    ตกลงกันได้ก็5โมงเย็นแล้ว ว่าจะไปสวนลุมไนท์บาซาร์ ต่อด้วยสะพานพุทธ

    เหตุผลค้างคาใจจากเมื่อวานที่นั่งรถเมล์ผ่าน เห็นชิงช้าสวรรค์ อยากนั่ง ๆ
    คิดไว้ก่อนแล้ว ว่าคงต้องกลับถึงหอดึกมาก ๆ (ในที่สุดก็กลับเกือบเช้า 55+ ตี5)

    เลยจัดแจงเตรียมเสื้อผ้าไปนอนหอปอเลยดีก่า ไม่กล้าขับมอ'ไซด์กลับคนเดียวอ่ะ
    คอนนั้นไม่รู้คิดไร กัวเหมือนกันนะ ที่ต้องไปนอนหอมันเนี่ย แอบปรึกษานุ่นนิดนึงได้ใจความว่า เห็นมันเป็นเพื่อนญ.คนนึง อย่าไปคิดไรมาก เออ เอาก็เอา

    เส้นทางการเดินทางเริ่มที่517 ไปลงฟอร์จูน (อีกแล้ววครับท่าน 3วันนี้มาใต้ดินที่พระราม93ครั้งติด)

    มีให้หวั่น ๆ เหมือนกันนะตอนนั่งรถอ่ะ ฝนดันตกหนักเลย แต่ออกมาแล้วนิ สู้เป็นสู้

    ไปถึงฟอร์จูนฝนก็หยุดแล้ว ดีจัง เลยต่อรถใต้ดินไปสวนลุมพินี ถึงหน้าสวนลุมไนท์เลย สบาย..
    ไปถึงหาไรกินเป็นอันดับแรก เกือบพลาดไปนั่งกินข้าวมันไก่ติ๊งต๊องแล้วนะ ดีที่เจอลานเบียร์ก่อน

    อิอิ บรรยากาศลานเบียร์ใช่เลย ตอนนี้อังกิดกะลังเตะอยู่พอดี ฝรั่งเยอะดี ระหว่างพักครึ่งมีดนตรีสดด้วย ^^

    เพราะคนเยอะอ่ะ กว่าจะได้โต๊ะนั่ง หิวไส้กิ่ว อาการเดียวกับมีเงินแต่กินไม่ได้อีกแล้ว

    พอได้โต๊ะ เด็กเชียร์เบียร์ก็พุ่งเข้ามา ยื่นเมนูเลย ตอนนี้ธาตุควายเข้าแทรกทั้ง2คน กรูต้องสั่งเหรอว่ะเนี่ย

    ปอ แม่งหยิ่ง ไม่ยอมสั่งเบียร์ ดันสั่งน้ำมะนาวเหมือนกัน2แก้ว 
    เหอ ๆ น้ำมะนาวแก้วละ60 มันเปรี้ยวเหมือนเอาโคตะระมะนาวมาคั้น แก้วนึงถ้าเอาไปเจือจาง คงได้3แก้ว

    รู้งี้กินเบียร์ดีกว่าใช่ม่ะปอ? เอานา ผิดเป็นครู คราวหลังรู้แล้ว -*-
    ใครยังไม่เคยไป ถ้าไป พอได้โต๊ะ ก็สั่งน้ำเปล่า2ขวดเลย 20บาทเอง

    ก็สั่งยำไข่เยี่ยวม้า ต้มยำน้ำใส ไก่ย่าง มากินกะข้าว นั่งกินจนอังกิดแข่งเส็ด ตอนนี้บนเวทีเริ่มมีโคโยตี้มาเต้นแล้ว ปอถึงกะแอบปาดเลือดกำเดา แล้วหันมาส่งสายตาว่า"มากันอีกนะวัน" 55

    นั่งได้ซักพัก น้องร้องเริ่มเกย์แตก ไม่ไหว ๆ ไปนั่งชิงช้ากันดีกว่าเนอะ หัวใจของงานนี้เลย

    ค่าบัตรคนละ100บาท ได้กระเช้าส่วนตัวนะ ขึ้นไปข้างบน จะเห็นวิวถนน ตึกแบบมุมกว้างเลย ไม่อยากคิดเลย ถ้าได้มากับคนรู้ใจ โรแมนติกจิง ๆ นะ

    ตอนนี้เพื่อนปอ เริ่มแสดงอาการแระอ่ะ เมานะ แต่ไม่แสดงออก55 -->แต่ละอย่างที่มันชวน ไม่ดูสภาพตัวเองเล้ยยย -*-
    กระเช้ามันให้เราแค่3รอบ น้อยเนอะ รู้สึกเหมือนแป๊บเดียวเอง อยากนั่งต่อ

    ลงมาจากกระเช้าก็5ทุ่มแล้ว เลยไเดินเล่นในสวนลุมได้ครึ่งชม. หาทางไปสะพานพุทธต่อ
    กว่าจะเดินถึงป้านรถเมล์ ไกลโคคร ดีนะที่ได้ตุ๊ก ๆ ต่อเดียวถึงเลย 70บาท

    มาถึงสะพานพุทธแล้ว เย้.. ไม่ได้มานานมาก ตั้งแต่ปี1เทอม2อ่ะ เดินไปเดินมา เก็บกระเป๋าสีเหลืองแป๋น กะรองเท้าแนวลูกไม้มา
    ส่วนปอ เก็บกระเป๋าพูม่าสีเนื้อมาใบนึง เดินดูของเส็ด ก็เดินไปบนสะพานพุทธ
    ปรากฎว่าขยะทั้งน้านนเลย อ่อ ตอนแรกไม่รู้ แต่อ่อ สงสัยเค้ามาดูพลุกันแน่เลย
    ตอนที่เค้าจุดพรุ เราไปอยู่ไหนเนี่ย อ่ออออ คงนั่งอยู่ลานเบียร์อ่ะจิ เห้ออ เสียดาย ๆ

    ถ่ายรูปบนสะพานกันสนุกสนาน เส็ดก็ลงมาหาสาย8 จะกลับแระ
    หาาา รถมันหมดตั้งแต่เที่ยวคืนแล้วน้อง ...พี่แม่ค้าบอก
    กำแล้วกรู กลับไงอ่ะ อืมมมม มันมีสาย2นะ วิ่งทั้งคืน ผ่านแยกอ่อนนุชด้วย ค่อยยังชั่ว..

    แต่กว่าจะเดินถึงป้ายอ่ะจิ กลัวแทบแย่ ชีวิตกรู ทำไมสุ่มเสี่ยงอย่างนี้ เปลี่ยวเหมือนกัน

    ตี2ครึ่ง ยังเดินถนน หาป้ายรถเมล์กัน2คน -*-แต่ในที่าดก็เจอ ป้ายอยู่กลังกระทรวงมหาดไทยเลย
    นั่งรอซัดอึดใจ ก็มา สาย2 ปากคลอง-สำโรง เป็นสายที่วิ่งไกลจิง ๆ ผ่านเส้นทางเดิม เหมือนเมื่อวานเลย ผ่านสนามหลวง ได้ดูไฟที่ราชดำเนินอีกรอบด้วย ดี ๆ 

    ไม่อยากคิดเลย ถ้ากลางวันนะ สาย2จะใช้เวลาต่อ1รอบนานกี่ชม. แต่ละเส้นที่ผ่าน รถติดหนัก ๆ ทั้งนั้น

    ที่สงสัยกันกะปอก็คือ คนที่ใช้บริการเนี่ย เค้ากะลังตื่นจะไปทำงาน รึว่าทำงานเพิ่งเส็ดฟ่ะ
    เป็นสายที่สมควรวิ่งทั้งคืนแล้ว ผู้โดยสารขึ้น-ลง ไม่ว่างเลย

    ตอนลง แอบโชว์โง่กันอีก ลงเลยป้ายซะเกือบถึงสำโรง แบบว่านั่งดูวิวเพลินนนไปหน่อย
    ชีวิตเกิดความสุ่มเสี่ยงอีกแล้วอ่ะ ก็ป้านที่รอ ปิดไฟช่วยชาติ นั่งรอรถมืด ๆ กันอยู่2สาว น่ากลัวมิใช่น้อย

    วัน ฟันธงจะไปtaxiแล้ว แต่ปอไม่อนุมัติอ่ะ ให้อีก5นาทีนะปอ

    มาแล้ว รถเขียว เย้..รอดแล้วกรู นั่งมาลงที่โลตัสอ่อนนุช แล้วเดินต่อมาที่คิวรถ2แถวหน้าคาร์ฟูร์อ่อนนุช

    พี่คนขับ2แถวถามว่า ไปไหนกันมาเหรอ? รอบเมื่อกี้ ก็มีเด็กเทคโนฯเพิ่งกลับกันมาเหมือนกัน

    55+ ดูหน้าก็รู้เลยเหรอเนี่ย ว่าเราเป็นเด็กเทคโนฯ

    ในที่สุด ก็มาถึงไปสะนี  ใกล้ๆตี5แระ เดินลงจากรถแบบกึ่งหลับกึ่งตื่น

    แวะfamily หาไรรองท้องก่อนนอนกันนิดหน่อย พอมาถึงหอก็อาบน้ำ ดูกอล์ฟหญิงได้แป๊บ
    แล้วก็ปล่อยให้ทีวีดูเราจนถึงเช้า 

     

    เป็นไง tripนี้ ป๊ากะม๊ารู้ ตายแน่ๆ คงเรียกกลับไปขายของที่บ้านเลย

    พาชีวิตรอดมาได้แบบไร้กังวล ฝีมือมั๊ย 555+
    เพราะปอเลยนะเนี่ย ยืนยันไม่ขึ้นtaxiอ่ะ
    สงสัยกลัวน้อยหน้าเมื่อวาน12ชม.ไง วันนี้เลยฟาดไป10ชม.แต่อัตราส่วนผู้ร่วมเดินทาง11คนต่อ2คน  เหอ ๆ

     

    ก็อยากบอกว่า สนุกมักมาก ไปเที่ยวอย่างนี้ ถึงใจแบบดิบ ๆ ดี 

     

    ดีใจนะ ที่ได้ไปกะเมิง ว่างเมื่อไหร่ ไปอีก ๆ

    แต่ซัก4คนจะเวิร์ค หารtaxiได้หน่อย

     

    ชีวิตโสดเนี่ย สบายจิง ๆ นะหนิงเนอะ อิอิ..

     

    สุดยอดดดดดดด+++++++++++++ ^o^

     

     

     


    10 June

    ขอในหลวงของเราทรงพระเจริญ

     

    เป็นประเด็นที่ไม่ต้องมีใครเริ่ม
    ซึ้งเนอะ ถ่ายทอดสดเมื่อเที่ยง แบบ..ไม่ไหวแล้ว ซึ้งอ่ะ นั่งตื้นตันน้ำตาไหลหน้าทีวีอยู่คนเดียว 
    ชวนให้คิดถึงน้ำตาลเลย อาการคงจะหนักกว่าคนอื่น ๆ
    TA.รักพระเจ้าอยู่หัวค่ะ *.*

     

     เริ่มต้นการเดินทางที่หน้าวิดยา ก็นั่งแท็กซี่กันมาลงที่ฟอร์จูน
    เราเป็นทีมที่2 ก็มี หนิง วัน ปอ จิก แอร์ แล้วนั่งรถไฟฟ้าต่อมาลง0ประชุมสิริกิต
    เอ๊ะ เหมือนจะรุ้สึกแปลก ๆ นะ ก็ที่มาด้วยกัน ไม่มีใครใส่เสื้อเหลืองจริงจังกันเลย


    พอขึ้นรถไฟฟ้า แม่เจ้า ทางไหน ๆ ก็เหลืองไปหมด รู้สึกไปเองรึป่าวไม่รู้นะ เหมือนเราเป็นตัวแปลกเลยที่ไม่ได้ใส่สีเหลือง
    ขนาดฝรั่งยังใส่เหลือง ถึงไม่ได้ใส่เสื้อเหลืองจริงจังแบบที่เค้าใส่กัน แต่หนูก็รักในหลวงนะค่ะ^^


    ก็จะมีพวกที่มาเดินคอมมาร์ทก่อน ก็ เอิน นุ่น พี่เจต ฝน ส่วนน้ำตาลมานัดเจอกันที่สวนเลย
    มาถึง0ประชุม ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เอินมันชวนไปกินไอติม ก่อนเลย
    พอนั่งกินอะไรจนอิ่มกันถ้วนท้องแล้ว ก็ออกไปสวนเบญเพื่อจับจองที่นั่ง
    ตอนนี้เวลาประมาณ5โมงเย็น เห็นรถไอทีวี ช่อง3ก็เริ่มทยอยๆกันมาแระ


    เพราะมันร้อน เลยนั่งกันที่ริมฟุตบาท โอ้แม่เจ้า มีนักข่าวเดินเข้ามาอ่ะ .. สงสัยเห็นเราเป็นกลุ่มใหญ่ เลยมาขอสัมพาด
    ก็เป็นเพื่อนหนิงที่แจ้งเกิดไปกับNSTVช่อง11 อิอิ เราก็ได้แต่นั่งเป็นbackgroundให้มัน
    กว่าประตูสวนจะเปิด ก็6โมง เพิ่งจะรู้นะ ว่าการไหลกันไปแบบไม่ต้องเดินเนี่ย มันเป็นยังไง
    เรียกว่าเบียดกันสุด ๆ จิกบอกว่า อากาศด้านล่างไม่พอหายใจเลย ส่วนพี่เจต สบายมากเพราะอยู่ที่สูงกว่า 55+


    เข้าไปในสวนได้ ก็จับจองพื้นที่นั่ง รอดูพลุ ไปเจอเจี๊ยบกะหวานใจที่นี่ด้วย มากับที่บ้านตั้วเลยอ่ะ หวานกันใหญ่
    รอแล้วรอเล่า บนเวทีฝั่งแขกผู้มีเกียรติก็ยังไม่มีใครมา
    นั่งรอกันตั้งแแต่6โมง ยัน2ทุ่ม จากพื้นที่ที่โล่ง เมื่อตอนแรกที่เราเข้ามา ตอนนี้เต็มทุกตารางนิ้ว ทางเดินยังแทบไม่มี
    โทรศัพท์ล่มเป็นปรกติของมัน จะออกไปไหนก็ออกไม่ได้ หิวก็หิว เมื่อยก้นด้วยแฮะ -*-

     

    ตุงแชะ ตุงแชะ ตุงแชะ ตะลุงตุงแชะ ...
    มาแว้ว ๆ เสียงกลองกับสิงห์โต
    เย้..การรอคอยจบลงซักที เพิ่งรู้ว่าพลุที่จะจุดวันนี้เป็นของเมืองจีน บนเวทีเริ่มมีไฮโซ ไฮซ้อ เดินลากชุดราตรีกันมาแล้ว
    ไม่นาน พีธีกรก็พูดเปิด แนะนะพลุ แล้วก็เริ่มจุดเลย
    55+ ปรากฏว่ามองอะไรไม่เห็น ตำแหน่งที่ยืน  ต้นไม้บังซะ แย่จิง ๆ
    เลยชวนกันออกไปดูด้านนอกดีก่า แต่ยังไงล่ะ จะเดินออกก็ออกไม่ได้ คนเต็มทุกพื้นที่ คนเยอะจิง ๆ

    เวลานี้ คิดถึงทีวีที่บ้านเลย ภาพทางทีวีคงจะชัด และได้รู้ชื่อ ความหมายของพลุแต่ละชุดด้วย เฮ้อ..
    งานนี้ ถือว่าเข็ดกันเป็นแถบ ๆ .. กรูไม่เอาแล้ว ดูพลุ
    พลุพรุ่งนี้ที่แม่น้ำเจ้าพระยา สะพานพระราม8 2หมื่นนัด เหอ เหอ ..
    กว่าจะเดินออกมาได้ ระหว่างทางเดินไปเจอพณฯท่านบิ๊กจิ๋วด้วย ได้จับมือท่าน พูดไรไม่ออก ได้แต่ยิ้มให้ อิอิ

     

    พอถึงที่รถไฟฟ้าใต้ดิน 55+ คนล้นแล้วล้นอีก เลยคุยกันว่า คงต้องเดินกันแล้วล่ะ พูดจิง ๆ นะ
    สงสารรถที่ติดอยู่บนถนนที่สุด เพราะคนที่เดินล้นออกมา เบียดกันออกสุด ๆ กลัวคนที่เดินไปทำรถบุบ
    ไม่ได้ตลกนะ คนขนาดนี้ รถบุบได้เลย เพราะมันจะมีกระแสผลักกันอยู่ ดีนะเนี่ย ที่ไม่ได้เอาwave100มาด้วย
    มิงั้นแย่เลยเรา 55+

    สถาพบนถนนเหมือนในเรื่องthe day after tomorrow ยังไงยังงั้น เหมือนหนีตายกัน การเดินเป็นวิถีทางที่เร็ว เหมาะแก่การเอาตวรอดที่สุด
    ไม่ได้เตรียมใจมาก่อน ว่าจะเป็นอย่างนี้ สงสารคนที่ใส่ส้นสูงจิง ๆ พลาดแล้ว
    เดินเลียบถนนไปเรื่อย ๆ ไปหยดนั่งพักกันที่โรงไฟฟ้าอะไรไม่รุ แต่มันมีเหมือนช่องลม ปล่อยลมออกมา เย็นดี แต่ไม่มีรู้จะมีNOx SOxอะไรรึป่าวดิ แอบห่วงนิด ๆ

    หายเหนื่อย เลยชวนกันเดินต่อ ไปเรื่อย ๆ ตอนนี้เวลา4ทุ่มครึ่ง
    คือ นาน ๆ ทีจะได้ออกมาตระเวนราตรีกันยังงี้ ไปราชดำเนินต่อดีกว่าเนอะ
    ขึ้น507ไปลงเยาวราช เพื่อเติมพลังท้องกันก่อน ระหว่างผ่านสวนลุมด้วยอ่ะ เห็นชิงช้าสวรรค์ น่านั่งมาก ถ้าได้ขึ้นไป มองลงมาคงจะเห็นวิวทั่วเลย
    ใครมีแฟน พากันมาหวีดบนนี้ สบาย คงจะมีความสุขที่ซู๊ดด แอบอิจฉาชาวบ้าน55

     

    เมนูของวันกะหนิง ก็ กุ้งอบวุ้นเส้น  (กุ้งเป็นกุ้ง ตัวใหญ่จังวุ้ย)และยำทะเลแตก ..โคดจาเผ็ดเลย t_t
    ต่อด้วยขนมเบื้องญวน กินอิ่มกันก็นั่งตุ๊ก ๆ ไปลงประตูผี
    ที่นี่มีม่านน้ำ ฉายสไลด์ในหลวงสวยงามเลย ไฟที่เกาะกลางและริมถนนส่องสว่าง เป็นแนวยาวเลย
    เลยเดินกันไปเรื่อย ๆ ถ่ายรูปเล่นกันตามอัธยาสัย
    วันนี้หมึนกับสีเหลืองจิง ๆ เหลืองกันจนตาลาย ก็ดีเหมือนกันที่ไม่ได้ใส่เหลืองแบบชาวบ้าน มิงั้นเวลาหลง คงหากันลำบากกว่านี้

     

    คืนนี้'สกอย แกงค์'หรือแกงค์เด็กแว็ดส์  เยอะแยะไปหมด ออกหากินกันมั่วถนนเลย (ใครมีปัญหาเรื่องการออกเสียงแกงค์ ปรึกษานุ่น 55)
    เดินไปถึงแยกคอกวัว แอบชวนปอกะแอร์ไปแว๊บข้าวสาร แต่โดนหนิงสะกัดตับ

     

    มาแถวนี้ ใจมันหวิว ๆ เหมือนกัน
    วันนั้นเพิ่งมาเที่ยวเล่น นั่งรถชมวิว หาที่จอดรถ ขับหลงไปหลงมาเพื่อลงไปเดินข้าวสารกันอยู่เลย
    เหมือนเพิ่งได้มา เพิ่งได้กินมนต์ เค้กเนยสด วันนั้น
    แต่วันนี้..มันกลายเป็นความทรงจำดี ๆ ที่ยังนึกภาพออก
    อยากจะมองถนนเป็นถนน มองรถเป็นรถ แต่บางทีมันก็เผลอเหมือนกัน
    เผลอมองถนนแล้วคิดถึงอย่างอื่นอ่ะซิ แย่ๆๆ

     

    เวลาขณะนี้ตี1 กลับกันดีกว่าเนอะ นั่งรถเมล์ไปลงอนุสาวรีย์แล้วต่อtaxiกลับลาดกระบัง ถึงห้องก็ตี2นิด ๆ
    มองกระจก แล้วรู้สึกเหมือนฝันไป ถึงจะเหนื่อย แต่สนุกจัง  12ชั่วโมงกับการเดินทางไปซะไกล เป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่ ก็ไม่ได้ไปบ่อยๆ
    ขอบคุณการเดินทางครั้งนี้ ขอบคุณเพื่อนร่วมทางทั้ง11คน ขอบคุณพี่taxi เมล์ ตุ๊ก ๆ ขอบคุณพี่ยามหน้าตึกsettrade

     

    Image Hosted by ImageShack.us สุดท้าย เป็นบุญของพวกเราจริง ๆ ที่ได้เกิดมาบนแผ่นดินในสมัยที่พระองค์ทรงครอง
    ไม่มีชนชาติใดในโลก จะโชคดีอย่าเราอีกแล้ว ที่เกิดมาบนแผ่นดินของในหลวง
    ขอพระองค์จงพระเจริญนานเท่านาน
    ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม
    วันทนีย์

     
    LONG LIVE THE KING
    »»-(¯`·.·´¯)-> เรา รัก ในหลวง »»-(¯`·.·´¯)->
    ขอจงทรงพระเจริญ 

     

     


    04 June

    ♪~สายเลือดแห่งรัก♪~

     

     

     

     

     

     

     

    อยู่ที่ไหนคนที่ฉันมองหา คอยทุกวันเวลา อยู่ไหนกัน
    อาจจะลืม ลืมแล้วว่ามีฉัน ...ฮืมมม...คนที่ยังคอยอยู่

    เจ็บเพียงไหน วันที่เธอไกลห่าง ยังรักเธอไม่จาง...จากหัวใจ
    คน ๆ นี้มีแค่เพียงอุ่นไอ... ยังพร้อมให้เธออยู่

    *อยู่ตรงนี้ยังรักเธอหมดใจ จำฉันได้มั้ย คนที่รักเธอ
    อาจไม่รู้...ก็ภาวนาให้พบเจอ วันนั้นบอกเธอ รักไม่เคยห่างไป

    ไม่มีอะไร หยุดรักในใจนี้ จะมีเธอเสมอ...(*)

    อยู่ตรงนี้ยังรักเธอหมดใจ จำฉันได้มั้ย คนที่รักเธอ....
    อยากให้รู้ ถ้ามีวันได้พบเจอ...รักไม่เคยห่างไป

    ยังย้ำบอกเธอ "รักเรามีอยู่จริง..."

     

     


     

     

     

    29 May

    Ⓢnⓞⓞpⓨ ·.¸¸·´¯`·.¸¸.ஐ LⓞVe LⓞVe

    ___________________________________________############# _________________________________________####___________##### _______________________________________###__________________#### __________________________________########_____________________### ___________________###################__________________________### _________________####_____________________________________________### ______________####_________________________________________________### ____________###____________________________________________________### ___________##_______________________________________________________## __________###__________________________________________________###____## ________###_________________________###______________________######____## ________#___________________________###___________________##########____## ______##____________________________###______________##_############___### _______##____________________________________________##_##############___## __#######___________________________________________##_###############___## _##____##__________________________________________#__################___## _#__#####_________________________________________#__#################___## _#########________________________________________#__#################___## __#########_______________________________________##_################___## __________##______________________________________##_###############___## ___________###____________________________________##_##############___## _____________######________________________________#_#############___## _________________########__________________________#_###########___### ________________________######_____________________##__######____### _____________________________#####________________####________#### ________________________________#####_________####___######### ____________________________________##_______## _____________________________________##_____## ____________________________________########## ____________________________________########## ___________________________________###______# _________________________________###________## ________________________________##___________## ______________________________###_____________## _____________________________###_______##______# ____________________________##________##_____##_## ____________________________#_________##_____#__## ___________________________##_________##____##___##_______#### ___________________________##________##_____#____##____###_## ____________________________##_______##_____###__##__##___## ____________________________###______##____##_#__###____## ______________________________##_____##_____###__###_###### ________________######________###____###__#__##_#######___## _______________##____###________###___########_____#______## _______________###______##_______##_______________________## ______________##_________##____##________________________## ________________####_______######________########________## ________________###__________###________##_____##________## _________________###_##_________________##____##________## _  _________________
                                        ###___________________##___##________### ___________________###_#________________##__##________## _____________________###_________________####____#___## ______________________#####_______________###__#_##_### _________________________#####_____________##_##__###
     
    15 May

    IL MARE บอกชั้นว่า..

     

     

     

     ที่เราต้องเจ็บปวดกับความรัก
    ไม่ใช่เพราะมันจากไปหรอก
    ...
    แต่เพราะมันยังคงอยู่ต่างหาก
    ถ้าวันนี้คนสองคน ต่างหมดรักกันไป
    คงไม่มีใครต้องเสียใจมากนัก
    แต่กลับเป็นเพราะรักที่ยังอยู่ในใจคุณนั่นเอง
    ที่ทำให้คุณปล่อยวางลงไม่ได้

    ธรรมชาติของรัก มักไม่ให้โทษแก่ใคร
    เพียงแต่อาจปรุงแต่งให้หัวใจพองฟูจนลืมนึกถึงความจริงที่ว่า
    มีวันที่รักมา ก็อาจมีวันที่รักไปได้ ความรักเป็นสิ่งสวยงาม
    หลายคนจึงอดหลงไหลได้ปลื้มกับมันไม่ได้ในยามที่มันอยู่
    เรามักหลอกตัวเองว่า เพราะเรารักเขามาก
    เขาคงเห็นความดีความตั้งใจของเรา
    และรักเราตอบบ้าง ไม่มากก็น้อย

    และเมื่อเขาตอบรับรักของเรา
    ความฟูของหัวใจ มักทำให้เราก้าวล่วงไปถึงการรู้สึกยึดมั่น
    ว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของเรา เป็นเหมือนทรัพย์สินส่วนตัวทางใจอย่างหนึ่ง
    ที่จะต้องอยู่กับเราทุกครั้งที่เราต้องการ นานเท่าที่เราปรารถนา
    ความรู้สึกอันนี้แหละ คือจุดเริ่มของความเจ็บปวดทั้งมวล
    เพราะมันฝืนกฎธรรมชาติ

    ไม่ได้บอกว่า ... รักต้องลงเอยด้วยความเศร้าเสมอไป
    เพียงแต่ถ้าเขาจะอยู่ เขาจะไป
    จะรักคุณมากขึ้น คงเดิม หรือหดน้อยถอยลง
    ก็จะเป็นเพราะคนสองคน
    ไม่ใช่ความต้องการของเราฝ่ายเดียว หรือเขาฝ่ายเดียว
    ชีวิตเป็นเรื่องซับซ้อนเข้าใจยาก ... แต่ในความซับซ้อนนั้น
    มันก็เรียบง่ายอย่างที่เรานึกไม่ถึง
    เพราะไม่ว่าสิ่งไหน เรื่องอะไรสารพัดสารพัน
    ทุกอย่างล้วนแต่อยู่ในกฎเดียวกัน
    มันจะ เกิดขึ้น ... ตั้งอยู่ ... แปรสภาพ แล้วก็จบลง

    รักที่สมหวังอยู่กันจนแก่เฒ่า ก็หนีไม่พ้นกฏข้อนี้
    เพราะวันหนึ่ง ไม่เราก็เขาก็ต้องตายจากกัน
    สิ่งสำคัญจึงไม่ได้อยู่ที่ว่า ... วันนี้เขาอยู่หรือจากไป

    สำคัญที่ว่า ... ช่วงที่เรามีเวลาอยู่ด้วยกัน
    ขอให้มีความทรงจำที่ดี ... ก็เพียงพอแล้ว
    อย่างน้อย เราก็ยังมีอะไรดีดีให้นึกถึง
    และยิ้มให้ความทรงจำนั้นได้

     ถึงวันนี้จะยังร้องไห้ ก็คงไม่เป็นไร เพราะชีวิตก็เป็นแบบนี้
    มีวันที่เลวร้าย มีวันที่สวยงาม มีวันที่ว่างเปล่า
    สุขก็อยู่กับเราไม่นาน ทุกข์ก็อยู่กับเราไม่นาน
    สุขเคยแวะผ่านมาแล้วก็ไป
    ทุกข์ก็เป็นเฉกเช่นกัน

     

     

     Image hosted by Photobucket.com 

     

     

     


     
    14 May

    Freedom in my mind

     อิสรภาพกลับมา เมื่อฝึกงานเส็ด

     

    และแล้ว 200กว่าชั่วโมงมันก็ผ่านไปได้ด้วยดี

    ถึงจะไม่ใช่เคมีโดยตรง ก็ได้ความรู้เรื่องงานQCแทน

    จริง ๆ สายงานเราก็ไปได้เรื่อย ๆ อ่ะนะ ก็ดี

     

    พี่ที่Labก็มี พี่ป้อม เป็นผู้จัดการแผนกควบคุมคุณภาพ

    พี่จวบผู้ช่วยผู้จัดการแผนก

    แล้วก็มีพี่ที่คอยเดินเก็บรายชั่วโมงก็พี่อาร์ต พี่แอ๊ะ และพี่เนย์

     

    พิมไปก็คิดถึงเนอะ ไม่รู้ไม่มีวันกะจิกแล้ว พี่จวบคงแอบแว๊บไปไหนไม่ได้แล้ว อิอิ..

     

    พอฝึกงานเส็ด ก็เหมือนจะรู้สึกโล่งเนอะ

    แต่สัมมนาอ่ะจิ ไม่ได้แตะซักจิ๊ด

    กลับไป19นี้คงได้เริ่มจริง ๆ จัง ๆ และก็โปรเจคอีก

    ไปถึงไหน ไม่มีใครรู้ เหอ ๆ จะรอดกันม่ะว่ะ จิก กิ๊บ

    เอาน่า ไงก็ต้องจบอยู่แล้ว อย่าเพิ่งท้อกันนะ

     

    วันก่อนเข้าไปดูspaceของพี่ ๆ เคมสิ่งที่เพิ่งจบไป

    ดูแล้วเกิดอาการเครียด อยากรู้ม่ะ ว่าทำไมเครียด

    ไปดูเองจิ -*-

    อ่านไปก็ย้อนกลับมานึกถึงตัวเอง จะจบจิง ๆ แล้วเหรอเนี่ย

    เพื่อนอ่ะ ต้องแยกกันไปตามทางของแต่ละคนงั้นเหรอ

    สัจธรรมอ่ะนะ แต่ยังทำใจไม่ได้ ใจมันหวิว ๆ นอนไม่หลับเลย ไม่อยากคิด

    พอ พอ ก่อน ...

     

    เอ่ เปิดเทอมมา มองไปทางไหนก็คงเจอแต่รุ่นน้อง รุ่นน้อง และก็รุ่นน้องซินะ

    รู้สึกเหมือนเพิ่งใส่พรีทยาวไปยืนร้องเพลงรอบบ่ออะซิโตนกันเป็นโขยงอยู่เลย

    เวลาไม่เคยคอยใคร...

    อยากจะทำอะไรก็รีบ ๆ ทำซะ

    ส่วนตัววัน จะเอาจริงเอาจังกับการออกกำลังกายซักที

    ก่อนจะตาย ต้องทำให้ได้ซิ

     

    ตอนนี้วันกำลังจัดการกับน้ำหนักที่ขึ้นมา 3 กิโลอยู่

    เป็นกำลังใจให้ด้วยนะค่ะ

    ถ้าทำได้ ตั้งรางวัลไว้ให้กับตัวเองแล้ว

    แต่ถ้าทำได้จิง จะกล้าเร่ออ นั่นนะซิ .....อิอิ ความลับ

     

    =*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=

     

    อะไรทำให้คุณเสียใจที่สุด?

    ถ้าคำตอบ คือ ตัวคุณเองล่ะ

    เมื่อรู้สึกแย่กับสิ่งที่ตัวคุณทำลงไป

    คุณจะทำยังไงดี ..

     

    ป๊า น้องวันขอโทดนะ

    ยิ่งเรื่องแย่ ๆ เกิดขึ้นเท่าไหร่

    ตัวเราเองที่จะรู้สึกแย่เป็น2เท่า

    เรามันก็ไม่ใช่คนดีเลย ทำบาปล้นหัว

    สมแล้ว

    เสียใจ ที่ทำให้ป๊ารู้สึกอย่างนี้

    ครั้งที่2แล้ว ไม่เอาแล้วครั้งที่3

    น้องวันอยากขอโทดจิง ๆ

    ลูกแย่ ๆ คนนึง จะไปให้ถึงให้ได้

     

     


    14 April

    อันดามัน_ภาค3

     
     อันดามัน ภาค3

    ไปเที่ยวคราวนี้กระทันหัน เหมือนฝันไป ไม่รู้ล่วงหน้าก่อนเลย ก็นึกว่าสงกรานต์ปีนี้จะแห้งอยู่บ้านยาวซะแล้วดิ เช้าตรู่อยู่ ๆ ป๊าก็มาปลุกแล้วชวนไปกระบี่ ตอนแรกนึกว่าคุยกับพ่อในฝัน เอ๊ะอะไรเนี่ย ไม่ใช่ซิ รึว่าจริง เลยเดินลงมาอาบน้ำ อ้าว แม่ซื้อของกินเตรียมไว้เพียบ ทำไงดีอ่ะเรา รีบแพ๊คเสื้อผ้าและของใช้เป็นการด่วน

     

    กว่าจะได้ออกเดินทางก็เกือบ ๆ 9โมง สถานที่แรกที่ไปถึงก็ "วัดบางเหลียง" อยู่อ.ทับปุด จ.พังงาอ่ะ วัดนี้มีเพื่อนพ่อแนะนำกันหลายคนแล้ว แต่ไม่ได้ไปซักที พอไปถึง โหแม่เจ้า ขับรถขึ้นเขาของจริง มีหวังถ้าให้วันขับนะ กลิ้งลงมาแหง ๆ

     

    พอเดินขึ้นไปบนวัดก็มีการนำพระบรมสารีริกธาตุมาตั้งไว้ที่ศาลาให้เราได้รดน้ำเพื่อเป็นสิริมงคลแก่ชีวิตในปีใหม่นี้ด้วย

     

    วิวทิวทัศน์โดยรอบ อย่างกะในอินเดียปนเมืองจีนเลย เจ้าแม่กวนอิมสูงขนาด10เมตร และพระปางค์อะไรซักอย่าง ประดิษฐ์สถานไว้ท่ามกลางต้นไม้น้อยใหญ่  เมื่อมองจากศาลา โอแม่เจ้า มันดูอลังการเหมือนที่เคยเห็นในรายการสารคดีท่องเที่ยวเมืองของเมืองจีนยังไงยังงั้น

     

    ด้วยอากาศที่ร้อน เลยหลบเข้าไปเดินชมในอุโบสถ รอบอุโบสถภายนอกมีพระพุทธรูปเท่าองค์จริง ประดิษฐ์สถานไว้โดยรอบ

     

    โอกาสดี ๆ อย่างนี้ เลยได้ทำบุญและถวายผ้าห่มองค์พระธาตุ เป็นการต่อเติมบุญให้กับชีวิตและครอบครัวเราด้วย

    ภายในอุโบสถนะ มีภาพวาดเกี่ยวกับพระพุทธศาสนาไว้อย่างสวยงามจริง ๆ (ไม่แน่ใจว่าเป็นวัดหลวงรึป่าว แต่มันอลังการดีแท้)

     

    จากนั้นก็เดินทางมุ่งไปยังกระบี่เลย ไปที่หานพรัตน์ธาราก่อนเลย ปรากฎว่า คนเยอะมักมากกก ไม่เหมือนปีที่แล้วเลย จำได้ว่าน้ำยังท่วมดินแดงเลอะเทอะไปหมด ดินก็ยังพังทลาย เนื่องจากซึนามิ ไม่ต้องพูดถึงนักท่องเที่ยว..

     

    แว๊บไปซื้อโรตี1แผ่น แล้วไปนั่งกินริมหาด ดูผู้คนที่คับคั่งเจงๆ นั่งได้ไม่นาน ฝนก็ไล่

    เสียดายนิดนึงตรงที่วันนี้น้ำแห้งมาก มองไปเห็นเป็นดินเลนเต็มไปหมด ไม่น่าเล่นเท่าไหร่ แต่คนอื่นอาจจะไม่ได้คิดแบบเรามั้ง เพราะคนเหมือนกับมดเลยอ่ะ

     

    เลยชวนพ่อขับรถต่อไปอ่าวนาง ไปนั่งที่ศาลาที่เดิม (ศาลาที่จะลงเรือไปเกาะต่าง ๆ ) พ่อก็ถามว่า จะไปไหนดี เลยตอบว่า จะไป"ถ้ำมรกต"

    น่าอายจิง ๆ เพิ่งจะรู้ว่า ถ้ำมรกตอ่ะ มานนอยู่ตรังเว้ยวัน เมิงมาผิดจังหวัด!!

    แต่ไหน ๆ ก็มาแล้ว โง่เอง ไม่หาข้อมูลก่อน ป๊าเลยเสนอว่างั้นไปดำน้ำม่ะ

    โอ้ จอร์จ มันต้องอย่างนี้ซิ ที่บ่นอยากมาตั้งนาน อิอิ..

     

    แล้วก็ไปซื้อpackageดำน้ำ กับ พายเรือแคนนูน ไว้ ดีนะที่เค้าคิดราคาคนไทย ลดให้ด้วยแหระ

    ซื้อเส็ดก็เข้าเมืองไปหาที่พัก เพราะถ้าหาแถวอ่าวนางมันแพงและคงจะไม่มีด้วย เพราะฝรั่งทั้งน้านน

    ได้โรงแรมซิตี้ อยู่ศูนย์กลางการค้าเลยสบายเรื่องของกิน

     

    check out ออกมาประมาน8โมงเช้า แวะหาอะไรกินแล้วตรงไปยังoffice ทัวร์ (จริง ๆ เค้ามีบริการรับส่งถึงโรงแรมอ่ะนะ แต่เราต้องcheck out เลยต้องไปเอง) แล้วเค้าก็ขนเราไปถึงท่าเรือ

     

    เชื่อป่าว ???

    ทั้งtripรวม22คน เป็นฝรั่งผมสีซะ 19

    555+ ขำขำ แค่คนไทย3คน ป๊าม๊า และน้องวันเองที่ร่วมtripไปด้วย

    ดีนะ มีไกด์และเด็กตามไกด์ เฮฮาตามประสาคนพูดใต้เหมือนกัน(หมายถึงป๊ากะม๊านะ..) เลยพลอยสนิทและไม่เหงาเลย

     

    ตอนนั่งเรือไปเกาะห้องอ่ะ ได้คุยกะฝรั่ง ผู้ญ สวยด้วยแหระ บอกว่ามาจากเจอร์แมนนี คุยไปคุยมาก็เริ่มรู้ตัวเลยว่าอังกิดกรูกระจิ๊ดริ๊ด ฝรั่งถึงกะเอ๋อปนงง ได้แต่ok ok ..เหอ ๆ หมดselfก็คราวนี้แหระ เซร็งจิต

     

    เกาะแรกที่ไปถึงก็คือ เกาะห้อง ลักษณะเป็นห้อง มีภูเขากั้นรอบเป็นลักษณะห้อง ได้ลงเล่นน้ำด้วย เพราะมันตื้นในระดัยที่ยืนถึง เขย่ง ๆ เอา และจุดเด่นอีกอย่างก็คือ ที่พื้นทะเลมีปลาดาวตัวเป็น ๆ เด็มไปหมด เกือบโดนบาดเท้าเลยอ่ะ

     

    ออกจากเกาะห้องก็ไปแวะที่lagoon และนั่งรอไกด์ไปเอาเรือพายัพที่หาดเล็กๆ ใกล้ ๆ กัน

    ครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ได้พายเรือ ลำของวันไปกัน3คน คือ ไกด์ วัน และป๊า อีกลำก็มีม๊า กะเด็กตามไกด์อีกคน

    เป็นไง ม๊าใจถึงมั๊ย? ว่ายน้ำไม่เป็นนะเนี่ย ยังพูดกับป๊าอยู่เลย ว่าถ้าวันว่ายน้ำไม่เป็นเหมือนม๊า วันไม่พายเด็ดขาด ชูชีพก็ชูชีพเหอะ กัวเว้ย

    แต่ม๊า สุดยอดดดดเจง ๆ แม่ใครไม่รู้ อิอิ..

     

    เส้นทางที่จะไปก็คือรอบเกาะห้อง แรก ๆ ก็ยังพายไม่เป็นอ่ะ มันแกว่งแบบฝืด ๆ มือไงไม่รู้ เหมือนมันต้าน ๆ เหนื่อยอ่ะ เลยผลัดกะป๊าพายมั่ง

    น้องวันกะป๊า พาย ๆ หยุด ๆ แต่ไกด์ดิ (เค้าชื่อตั้มอ่ะนะ) สุดยอด ไม่หยุดเลย แถมยังชวนคุยโน่นนี่ตลอด เค้าเก่งจังเนอะ

     

    ก่อนออกมา มีเด็กตามไกด์อ่ะ มันขู่ว่า "ไม่จมหรอกคับ แต่อาจมีคว่ำ" 

    ระหว่างพายไป ไกด์ก็ชวนคุยโน่นนี่ และก็บอกว่า มากับไกด์ไม่ต้องกลัวเลย ไม่ทิ้งแน่นอน ถ้าคว่ำจะมีเรือเร็วมารับ ถ้าจมจะไปช่วยแน่ เพราะถาไม่ช่วย นายหัวเอาตาย

     

    บรรยากาศมันจะมาตื่นเต้นเอาช่วงหน้าเขา โอ๊ย แม่เจ้า คลื่นมันแรงขึ้นอ่ะ ซัดแต่ละที เกือบเลย

    ตอนนี้น้องวันกับป๊าไม่ได้กลัวหรอก คว่ำก็ไม่เป็นไร เพราะเห็นว่ามันสนุกดี

    ห่วงก็แต่ม๊าอ่ะ ดูจากสีหน้าแล้ว ไม่สู้ดี แต่ก็ผ่านมาได้ สนุกมักมาก

    แต่ถ้าให้วันไปกับป๊า2คน คงใช้เวลาซัก3ชม.ในการกลับมาสู้ที่เดิมแหง ๆ เลยอ่ะ เพราะมันเหนื่อยเยอะ  ๆ -.-

     

    เคล็ดลับจากไกด์ ก์คือ พายเรือแคนนูนน่ะ อย่าพายเข้าใกล้หิน รึว่าริมเขา เพราะเรือเราจะต้องรับคลื่นที่มันตีฝั่ง และคลื่นปกติด้วย บรรยากาศมันจะโหดมันส์หากว่านี้เยอะ

     

    ขึ้นมาฝรั่งคนเดิมเข้ามาถามว่าเป็นไงมั่ง Oh i tried and very tried!! นึกออกคำเดียวนี้แหระ 55+

    เวลาที่พายรอบเกาะ ประมาณ1ชม พอขึ้นฝั่งก็ถึงเวลา lunch แบบบุฟเฟต์

    ก็มีผัดไทยแบบฝรั่ง (คนไทยเรียก หมี่ผัด) ผัดผัก น่องไก่ทอด ปอเปี๊ยทอด ตามด้วยสับประรด และแตงโม

     

    เพิ่งรู้ก็คราวนี้แหระว่าฝรั่งมันชอบpineappleกันมากเลยอ่ะ เหมือนเห็นของมีค่า ไม่เคยกินอะไรอย่างงั้น

     หยิบกันเร็วมาก หันไปอีกที อ้าว เหลือแต่แตงโมได้ไง ฮือ ฮือ ..อดเลย

     

    กินเส็ดอิ่มได้ที ลงเรือมุ่งต่อไปยัง paradise island

    ที่ฝั่งจะมีคนเฝ้ารังนกอยู่ด้วยนะ แบบกินนอนที่นั่นเลย

    แล้วก็ได้ลงดำน้ำซักที เห็นปลาเสืออ่ะ และก็อีกปลา ไม่รู้เรียกว่าอะไร อยู่ปนกับปลาเสือ และก็เอเหมือนหอยเหม่นเลย ไม่แน่ใจว่าใช่ป่าว คือมันมีหนามเต็มตัวเลยอ่ะ

     

    ดำอยู่ได้ไม่นานนัก มันเจ็บฟันอ่ะ เพราะว่าที่หายใจที่ปาก เราต้องอมไว้แล้วมันก็ไปกดเครื่องมือจัดฟัน ซึ่งวันสองวันนี้มันก็รู้สึกเจ็บ ๆ อยู่ก่อนแล้ว (หลังจากแอบไปกินขนมรังนก งี้แหระ ไม่เจียมสังขารตัวเองซะเลย)

    ขึ้นมาอีกที ถึงกับปากเปื่อยเพราะน้ำเค็มเลย

     

    ตอนนี้ข้าวเที่ยงที่กินที่กินตะกี้ มันหายไปจากท้องหมดแล้วอ่ะ ..(แอบบ่น)

    ต่อไปยังเกาะผักเบี้ย และเกาะไร่ ก็ได้เดินชมวิวซักแป๊บ ก็ขึ้นเรือกลับ

     

    *~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

     

    ใครขี้เกียจอ่านก็ไม่เป็นไรนะ เพราะอยากจะเก็บความรู้สึกดี ๆ ผ่านตัวหนังสือไว้ก็เท่านั้น

    เอาเป็นว่า เพื่อน ๆ คนไหนอยากไปอันดามัน

    อยากรู้ข้อมูลเพิ่มเติมอะไรล่ะก็

    มาถามวันได้เลยนะค่ะ

    ด้วยความเต็มใจค๊าบบ

    เพราะวันหลงรักอันดามันเข้าซะแล้ว อิอิ..
     
     

      

     

     


    13 April

    หน้าร้อนหมาดุ

    เซ็ง สงกรานต์ปีนี้ ต้องนั่งอยู่บ้านเลย
    เพราะตัวเองนั่นแหระ งี่เง่าเจง
    เมื่อไหร่จะหายนิสัยเสียซักที
    นั่นซินะ 21แล้วนะวัน..
    ผู้หญิงเอาแต่ใจ งี่เง่าอย่างงี้ไง โทดตัวเองไปเลย
    ฝันบ้าๆบอๆอีกแล้ว คิดถึงแต่ไม่ถึง มันเลิกยากจิง ๆ
    ถ้าทุกอย่างมันformatใหม่ได้ คงดี
    --ห้ไปหมดใจ แต่เค้ากลับไม่จิงจัง-- มันโดน (แอบบ่น)
     
    เรื่องอื่นดีกว่า
    ที่ฝึกงานก็ดีนะ ไปกลับค่าน้ำมันเป็นร้อย
    เนี่ยล่ะที่เบื่อ แต่ถ้าคิดในแง่ดีก็ได้ขับรถได้คล่องขึ้นเยอะเลย
    ได้รู้ว่างานQC มันซ้ำซาก ทุกชั่วโมง ทุกวัน
    อนาตคของเราเหรอเนี่ย  oh no ..
     
    ไม่อยากคิดถึงเปิดเทอมเลย
    สัมมนา โปรเจคอะไรก็ยังไม่ได้เริ่ม
    เกรดก็เน่า
    อยู่บ้านไม่กี่วัน น้ำหนักขึ้นมา2กิโล
    เก่งมั๊ย? -.-
     
    unlucky in game and in love
     
    สู้ ๆ เพื่อ mz3
     
    13 March

    วันเสียใจ ขอโทดจิง ๆ นะเพื่อน

     
    เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นจิง ๆ
    ไม่รู้ตัวเลย ว่าตัวเองเป็นภาระกับใครบ้าง
    ถ้าวันทำอะไรให้ใครลำบากใจ รำคาญ หมดสนุก 
    ยกโทษให้วันซักครั้งนะ
    สัญญา จะปรับปรุงตัว ไม่ปล่อยเป็นแบบนั้นอีกแล้ว
     
    อยากไถ่โทด ให้วันทำยังไงดี
    พี่จิ๊บ จิก แหวว นุ่น น้ำตาล แอร์ และ ปอ
    อย่าทะเลาะกันเพราะวันเลย
    ให้ทุกอย่างมันลงที่วันคนเดียวก็พอ
     
    ขอบคุณมากสำหรับทุก ๆ อย่าง
    ขอโทดสำหรับบางสิ่งที่แย่
    และ ขอบใจจริง ๆ ที่ไม่ทิ้งกันน .. ไม่ทิ้งวัน ..
    อยากบอกว่าซึ้งใจมากๆๆๆ
     
    เสียใจกับตัวเองมาก อยากร้องไห้
    ทำไมเป็นคนแบบนี้
     
    31 January

    ประกาศ

    ปิดBLOGชั่วคราว
    ---
    ---
    ---
    ---
    **** 
      
    แล้วเจอกัน 
      
     
    24 January

    wan

     

    เมื่อเรารักกัน...ไม่ต้องคิดว่าจะโง่หรือฉลาด

     

    ไม่ต้องคิดว่าถ้าเชื่อเค้าแล้วเราจะโง่ในสายตาใครๆ

     

    ไม่ต้องคิดว่าเปิดหูตารับฟังปากชาวบ้านเป็นการฉลาด

     

    ไม่ต้องคิดว่าถ้าเชื่อว่าเขารักเราคนเดียวเป็นเรื่องโง่

     

    ไม่ต้องคิดว่าถ้ารู้ว่าเค้าทำอะไรเพื่ออะไรเป็นเรื่องฉลาด

     

    ไม่ต้องคิดว่าถ้าให้โอกาสเค้าเรื่อยๆเป็นเรื่องโง่

     

    ไม่ต้องคิดว่าถ้าตั้งกฎเกณฑ์แล้วจะฉลาด

     

    เมื่อคนเรารักกันเราไม่ได้เล่นเกมส์

     

    ไม่ใช่เล่นหมากรุกแล้วต้องมามองเชิงกันก่อน

     

    ไม่ใช่ว่าเล่นวิ่งไล่จับ คนหนึ่งหนีอีกคนหนึ่งต้องไล่ตาม

     

    ไม่ใช่เล่นซ่อนหา...ต้องตามจิกตามหากันตลอดเวลา

     

    ไม่ใช่เล่นโยนเหรียญ สุ่มเอาว่าจะออก หัวหรือก้อย

     

    เมื่อเรารักกัน...เราไม่ได้ทดลอง Action - Reaction

     

    เวลาเราให้เค้าไปไม่จำเป็นว่าจะต้องได้รับกลับมา

     

    เวลาเค้าโมโหใส่...ไม่จำเป็นต้องโมโหกลับ

     

    เวลาเค้าทำไม่ดีกับเรา  ไม่จำเป็นที่จะต้องทำตาม

     

    เวลาเค้าไม่ทำดีให้ไม่ได้หมายความว่าเราไม่ควรทำดีให้เค้า

     

    เมื่อเรารักกันเราไม่ได้ทดสอบทฤษฎี Demand & Supply

     

    ไม่เสมอไปที่จะต้องการความรักมากๆแล้วเค้าจะมีให้เราน้อย

     

    ไม่เสมอไปที่ให้ความรักเค้ามากๆแล้วราคาความรักจะต่ำ

     

    ไม่เสมอไปที่จะมีจุดที่ความต้องการเท่ากับความรักที่ให้

     

    เมื่อเรารักกัน...ไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลให้กับเหตุการณ์ทุกอย่าง

     

    ไม่จำเป็นจะต้องกลัวในสิ่งที่มันยังไม่เกิดขึ้น

     

    ไม่จำเป็นที่จะต้องบอกคำว่า

     

    " เค้าคงไม่เห็นคุณค่าของสิ่งของที่เค้ามีค่าเขายังไม่เสียมันไป "

     

    รักกันไม่จำเป็นต้องขู่กันเรื่อง ความสำคัญ

     

    รู้อยู่ในใจก็พอว่ารักกัน

     

    จำไว้ให้แน่ใจกับเรื่องดีๆ ที่เค้าพูด

     

    จำไว้ให้อบอุ่นใจกับเรื่องดีๆที่เขาทำให้เรา

     

    ค้นมันออกมาเวลาเหงาใจ

     

    ค้นมันออกมาเวลาไม่มั่นใจ

     

    ค้นมันออกมาเวลาเสียใจ

     

    เพราะเวลาใจเราอ่อนแอสิ่งดีๆเราสองคนมักจะหายไป

     

    อย่าปล่อยให้มันหายไปเพราะ...

     

    คนที่เค้าเคยทำให้เราเค้าอาจเสียใจ

     

    ที่เราหลงลืมเรื่องดีๆเหล่านั้นแล้ว

     

    Keep asking all the time

     

    13 January

    หนึ่งในล้าน

     

     

       อาจเหมือนว่าฉันเป็นคนเข้มแข็ง และไม่แสดงให้ใครได้รู้ความจริง ว่าข้างในเป็นอย่างไร 

       แต่รู้ไหม (ก็วันนี้) มันเหน็บหนาว มันปวดร้าว เพียงใด ใครจะรู้

       ไม่รู้จะทนได้นานเท่าไร อ้างว้างเดียวดายมานานนับปี ต้องทนเหงาอยู่อย่างนี้ อีกนานสักเท่าไร

       โลกนี้มีคนตั้งกี่ล้านคน แต่ฉันคือคนที่ต้องเหงาใจ หนึ่งในล้าน มีบ้างไหม แค่เพียงใครสักคนที่มาเข้าใจ

       หนึ่งคนไม่ขอมากไปใช่ไหม บอกฟ้าข้ามไปหาเธอ ว่าฉันรออยู่ อยากพบเจอ เธออยู่ไหน

       แต่รู้ไหม (ก็วันนี้) มันเหน็บหนาว มันปวดร้าว เพียงใด ใครจะรู้


       ไม่รู้จะทนได้นานเท่าไร อ้างว้างเดียวดายมานานนับปี ต้องทนเหงาอยู่อย่างนี้ อีกนานสักเท่าไร

       หนึ่งคนที่ฉันรอมีจริงใช่ไหม ...

     

     


     

    10 January

    คนที่รออยู่

     

     

    ก็อาจมีใครสักคน หนึ่งคนที่แสนดี
    ที่ชีวิตคนหนึ่งควรต้องมี
    คนที่ฉันเฝ้ารอ เฝ้าคอย
    คอยวันคืนที่ได้เจอกันสักที

    โอ้เธอ.. คนที่ฉันต้องการอยากพบเจอ
    อยู่ที่ตรงไหน

    เธอคือคนหนึ่งคนที่ฉันนั้นหาอยู่
    ช่วยออกมาปรากฏกายสักที
    ให้ฉันไม่ต้องงมงาย ฝังใจอยู่กับความเหงา
    หรือเศร้าอย่างในตอนนี้

    โอ้เธอคนที่ฉันต้องการอยากพบเจอ
    อยู่ที่ตรงไหน

    จะมีใครสักคนหนึ่ง คนเดียวที่ฉันต้องการจะยอมทำทุกๆสิ่ง
    และทำทุกทางเพื่อเจอกับความรักที่แท้จริง
    ยอมได้ทุกสิ่ง เพียงเพื่อได้เจอกับเธอนั้น

    จะมีใครบ้างหรือเปล่า
    จะช่วยบรรเทาความเหนื่อยจากใจที่แสนไหวหวั่น
    ขอเพียงได้เจอ แม้ช่วงเวลานั้นจะสั้นๆ ที่ได้พบกัน
    โอ้เธอ.....ได้ยินไหม
    เธอได้ยินไหม ...

     

     

     

     

    หากว่าคุณมีคนที่รักที่สุด


    บอกกับเค้าทุกวันว่ารักที่สุด


    บอกกับเค้าทุกเช้าที่ตื่นได้ไหม


    อยากให้เค้าเป็นบ้านของหัวใจที่มีความหมาย
    รักและคอยห่วงใยอยู่ตรงนี้และตลอดไป

     

     -------------------------><----------------------

     

    อย่าลืมนะค่ะ

    เพื่อน ๆ คนที่กำลังมีความรัก

    ทำสิ่งที่วันอยากทำ แทนวันด้วยนะค่ะ

    วันเชื่อว่า

    คนเรากว่าจะเจอกัน และรักกันได้

    มันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลย

    เพราะฉะนั้น

    ถนอมความรักที่มีอยู่ไว้ให้ดีที่สุดด้วยนะค่ะ

    เชื่อเถอะ

    คนเรากว่าจะรักกัน มันยากนะ

    เพราะถ้าวันใด

    เราขาดสิ่งที่เคยมี สิ่งที่ได้จนชินไปแล้ว

    หัวใจของเราอาจจะทนไม่ไหวก็ได้

    อย่าให้ถึงวันนั้นเลยนะ 

                                                                                                                               คนเคยรัก ..

                                              " เพราะถ้าเธอใช่  มันคงไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ "

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

        

     

     

                 ความรักยังอยู่กับฉัน  

     
     

     

     
                                                    
     
     
     
    ..อยากค้นความจริงในใจที่เธอคิดอยู่
    ฉันเพียงอยากรู้เรื่องราวบางอย่าง
    โกรธกันหรือไร มาปรับความเข้าใจ
    ผิดตรงไหนขอเพียงให้เธอแค่บอกมา

     
    ..จากวันนั้นที่เจอ เกิดรักเกินใจข่ม
    เธอจุดประกายยิ่งใหญ่
    แต่วันนี้มืดมนสับสนวุ่นวายใจ
    เธอเปลี่ยนเป็นคนละคน

    ..บอกให้ฉันทำใจ
    บอกฉันให้ลืมเธอ
    มันง่ายเกินไปหรือเปล่า
    ปิดบังไว้ทำไม
    บอกฉันซักคำก่อน
    ก่อนจะมีน้ำตา

    ..บอกให้ฉันทำใจ
    บอกฉันให้ลืมเธอ
    มันง่ายเกินไปหรือเปล่า
    ปิดบังไว้ทำไม
    บอกฉันซักคำก่อน
    ก่อนจะมีน้ำตา

    เก็บความน้อยใจ
    เธอจากไปแสนไกล
    แต่คำถามก็ยังคาใจตลอดมา..
     
     
     
          

     

                          
    26 November

    เรื่องที่ผ่านมาแล้ว...

     

     
     
    ช่วงอาทิดที่ผ่านมา
    ทำแต่แลปตลอดเลย
    ไมได้เตรียมใจมาก่อน
    เหนื่อยเหมือนกันเนอะ
    แต่ก็เอาเหอะ สนุกดี
     
    ถึงจะยุ่งก็ยังแอบแวะไปคอร์ดไม่ได้
    ได้ออกกำลังกายกะเพื่อน ๆ
    และก็ ...
    ชุ่มชื่นจายยดีแต๊..
    555+ ^^
     
    มาถึงตอนนี้
    ลองกลับไปมองสิ่งที่ผ่านมา
    ซะใจตัวเองดีเหมือนกัน
    แต่เรื่องแบบนี้
    ไม่โดนกับตัวเองไม่รู้
    เหมือนผงเข้าตาอ่ะแหระ
     
    หลอกใครก็ไม่เสียหายเท่าหลอกตัวเอง
    ตัวเราเนี่ยแหระที่จะเจ็บสุด
     
    เพราะฉะนั้น
    จะรักใครก็รักได้
    แต่ก่อนอื่น
    รักตัวเองให้เป็นก่อนนะ
    เพราะถ้าเรายังไม่รักตัวเอง ไม่เห็นค่าของตัวเอง
    แล้วจะใครหน้าไหนมาเห็นค่าของเราล่ะ
    เพราะ...
    คนอื่นเป็นแค่คนประเมินค่าในตัวเรา
    แต่เราที่เป็นคนกำหนดค่าตัวเอง
    อย่าให้ใครมากำหนดค่าของเรา
     
     
     
    แต่วันนั้น
    ได้ยินเสียงแค่ไม่กี่ประโยคสนทนา
    เก็บไปฝัน2วันติด
    ทำไมไม่รู้เหมือนกัน
     จริง ๆ ก็ไม่ได้อะไรมากหรอก
    แต่มันยังอดคิดไม่ได้
    ไม่ได้จะคิดตลอดเวลาหรอก
    แค่ขอนิดนึงเหอะ
     
    ตอนเด็ก ๆ เคยหกล้มจนเลือกออกมั๊ย
    แผลที่มีเลือดออกนั่นแหระ
    ก็เหมือนใจในวันนั้น
    เวลา...
    เป็นยาที่ดีที่สุดสำหรับทุก ๆ อย่างจริง ๆ ด้วย
    วันนี้
    แผลนั้นเริ่มแห้ง
     และมีสะเก็ดปิดคลุมอยู่
    ใกล้หายแล้วแหระ
     
    แต่ช่วงนี้ ก็ต้องระวังหน่อย
    ยังไงก็บังคับใจให้ได้นะ
    อย่าเอามือไปเกาจนสะเก็ดหลุดล่ะ
    เดี๊ยวมันจะกลับเป็แผลซะอีก
    แย่เลย
     
     
     
    ทุกคนมีกรอบของตัวเอง
    และมีสิทธิ์ที่เลือก
    ให้ตัวเองอยู่ส่วนไหนของกรอบที่เราเป็นคนขีดไว้
    ตอนนี้
    ฉันขอเลือกยืนอยู่กับที่
    เลือกยืนในฝั่งที่อยากจะอยู่
    เลือกที่จะเข้าใกล้ และ ออกห่าง
    และเลือกอยู่ในจุดที่ทำให้ตัวเองมีความสุข
    ไม่ผิดนะ
    (ย่อหน้านี้ ฉันคงเข้าใจคนเดียวมั้ง
    คิดได้คืนนั้นเลยนะเนี่ย..)
     
    เมื่อรักแล้ว...
    จะเลิกรักไม่ได้
    แต่เราเลือกที่รักในวิธีที่ไม่ทำให้ตัวเองเจ็บได้
     
     
     บทเรียนครั้งนั้นยังจำได้อยู่
    ไงก็เตือน ๆ กันหน่อยนะ
    อย่าให้ซ้ำเลย
    เด๊วเหนื่อยอีก ไม่ดี
     
     
    วันอาทิดเจอกันนะ
    บั้บบายค่ะ
     
     
     
     
     
     
    กว่าจะเส็ดblogนี้
    เขียนเป็นรอบที่2
    มันเลยดูไม่ค่อยสื่อเท่าไหร่เลย
    เสียดายจริง ๆ ที่เสียโง่ ลืมเซพ เลยต้องพิมใหม่
    แต่เอาเหอะ ยังไงก็ทำจนเส็ด แต่อาจจะขาด ๆ เกิน ๆ ไปหน่อย
    ไม่เป็นไรแล้วกันนะค่ะ
     
    ที่สำคัญ...
    ง่วง และเบลอแล้ว
    หนิงกะแหววก็เข้าเฝ้าพระอินทร์เรียบร้อยแล้ว
    เด๊ววันจะตามไปน้า...